Onder het fluisterende oppervlak van een oceaan die ooit helder was, sluimert nu een raadsel dat de stilte schijnt te ademen. In het schemerlicht van de diepzee, waar zonlicht nooit doordringt, zweven octopussen traag tussen roestige wrakstukken en gescheurde netten, hun armen als schaduwen in een wereld zonder tijd. 
Alles ademt vervuiling, iets wat leeft in de holtes van uitgestorven skeletten en zich voedt met wat de mens achterliet.

De octopussen lijken te waken. Alsof zij weten wat wij nog moeten ontdekken.

Of vergeten